Wiersze Agnieszki Opuchlik


THE END
    - Powiedz mi, jak mnie kochasz
    K.I. Gałczyński

Wypiłam kawę
gorzką
wzbogaconą o chwilę
Tylko śmietankę spiłeś
trochę znudzony
smakiem


a mi stanęła wskazówka w gardle
bo na łzy zabrakło czasu


ULEPIONA
tak zwyczajnie
na krześle
z białego plastiku
przy lampie
z białego plastiku
siedzę ja

z czarnej gliny


SŁOWO I CIAŁO
na początku było Słowo,
a Słowo było u Boga
i Bogiem było Słowo
i weszłam Bogu w Słowo
i słowo swoje Mu dałam
i każdym swoim słowem
Jego Słowo łamałam
by mieć ostatnie słowo
słowo za słowem zmieniłam
i sens zgubiłam w słowie
a słowa innego nie było
więc słowo ciałem się stało
i było ciało jak słowo
lecz słów tych było mało
i brak każdego słowa
i było puste ciało
i było pustosłowie


BEZ MASKI
Uwięziono mnie
w kratkach sukienki
Na szyi zaciśnięto
sznur pereł
Karminową szminką
podcięto mi żyły
Zbyt wysokim obcasem
rozdeptano serce

Do trumny włożono mnie
bez makijażu


MATEMATYCZNIE
nie uwzględniono mnie w sumie ludzi
ani w różnicy pokoleń
jestem nierównością
wśród samych równości
sprzeczną
z nierzeczywistym zbiorem wartości

nie uznano moich argumentów
ograniczono ogólną postacią
jestem wykładnikiem radości
z zerowym oprocentowaniem
i bez założeń

dążę do nieskończoności

ja
z moją matematyką
wciąż liczę na ludzi


SZTUCZNE WŁÓKNO
Wczoraj przyszłam na świat
w zielonej sukience
z pustą głową
pełną głupich pomysłów
w czerwonym z serca kapeluszu
z chustą w ogromne grochy
by rzucać nimi o ścianę

z dwoma zębami -
odzież ostatnio tak gryzie


PRÓŻNIA
mój świat znikł
w czarnej kresce konturówki
zapadł się w wory pod oczami
popękane naczynka
potłuczone szkło
rozsypane obrazy
to coś gorszego niż ciemność

mój świat znikł
w tłumie
rozdarty między ludzi jak szaty
rozsypał się w kwarki
to coś mniejszego niż ja

nie widzę
nie słyszę
nie czuję

mój świat znikł
spadł mi z serca
w przepaść
jak kamień


xxx
dobicie w lustrze
opuchniętej twarzy
oczy albo sińce
blizna rozdarta
nagłym skurczem szlochu

lustro pękło
odłamki zostawiły szramy
a może
to
koryta łez




powrót